Latowice leżą w południowo-wschodniej części województwa wielkopolskiego. Jest to bardzo stara wieś położona nad rzeką Ołobok, powstała z całą pewnością na bazie osad prehistorycznych, których ślady archeologia udokumentowała na wydmach nadołobockich.
Pierwsza zapisana wzmianka odnosząca się do Latowic pochodzi z 1401 roku, ale nie znaczy to wcale, że od tego roku zaczyna się historia wsi. Ślady życia człowieka, które kryje ziemia w okolicy Latowic, sięgają mezolitu (8000–4200 p.n.e.).
Badaniu początków osad pomaga toponomastyka – nauka zajmująca się nazwami geograficznymi. Do najstarszych należą osady z nazwą typu patronimicznego (odojcowskiego), zakończone przyrostkiem –ic lub –ice. Zatem Latowice posiadały najstarszą metrykę z okresu wspólnoty rodowej, a założycielem rodu miał być niejaki Lato.
Latowice w dokumentach zapisywano jako Lathowo, Lathouicze, Lathowicze i Lathowycze. W XV wieku Latowice, podobnie jak większość wsi w obecnej gminie Sieroszewice, stanowiły własność rycerską (szlachecką), przy czym jedne w całości były własnością jednego posesjonata, inne należały do dwóch czy nawet kilku.
W zapisach sądowych w latach 1401–1447 jako dziedzice Latowic zanotowani zostali m.in. Abraham z Latowic, Małgorzata, Wincenty, Andrzej, Stefan, Piotr, Wawrzyniec i Stanisław. W tym czasie od nazw dziedzicznych miejscowości kształtowały się przymiotnikowe nazwiska rodzinne rycerzy-ziemian.
Upowszechnienie gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej nastąpiło pod koniec XVI wieku, jednakże proces znacznych przeobrażeń gospodarczych, własnościowych i społecznych rozpoczął się już w XV wieku. Szlachta starała się zdobyć monopol na produkcję żywności, eliminując z niej chłopów.
Jako dziedzica Latowic lub ich części w 1520 r. wymienia się Benedykta Lutowskiego, w 1564 r. Marcina Kotowskiego. W 1579 r. wieś miała dwóch właścicieli i brak już osiadłych łanów kmiecych. W obu częściach nie było kmieci – mieszkali jedynie zagrodnicy.
Od 1584 r. Latowice jako całość nabył Krzysztof Sieroszewski z Sieroszewic, a nieco później Kęszyce i Kęszyczki, tworząc trzywioskowy majątek.
W końcu XVI i w pierwszej połowie XVII wieku nastąpił regres gospodarczy, dotykający najpierw gospodarstwa chłopskie, a później folwarczne. Niekorzystną sytuację pogłębiły klęski żywiołowe, zniszczenia wojenne, pożary i zarazy.
O pobycie Szwedów w regionie świadczą nazwy takie jak Okopy Szwedzkie czy Szwedzka Góra, a podania mówią o mogiłach szwedzkich. Inwentarze donoszą o wyludnieniu wsi – w 1688 r. Latowice liczyły 7 osób, a w 1713 r. – 8 mieszkańców.
Kraj wyniszczały późniejsze wojny i niepokoje, m.in. wojna siedmioletnia (1756–1763) i konfederacja barska. Wśród aktywnych uczestników konfederacji był m.in. Antoni Sieroszewski.
W okresie II rozbioru (1793) Latowice znalazły się w Prusach Południowych. W 1806 r., za sprawą Napoleona, Wielkopolanie podjęli walkę o odbudowę państwa polskiego.
Doniosłe znaczenie miała reforma rolna znosząca poddaństwo chłopów. W 1816 r. Konstanty Kossecki sprowadził niemieckich osadników, tworząc Latowice Kolonię (Olendry Latowickie).
Latowice ok. 1880 r. liczyły 86 domów i 486 mieszkańców, z czego 383 ewangelików i 102 katolików. Dane potwierdzają, iż przynależność wyznaniowa nie zawsze pokrywała się z narodowościową, a część ewangelików czuła się Polakami.
Wspomnienia Karola Menzla podają, że w 1910 r. wieś liczyła 658 mieszkańców, z czego tylko 11 Polaków.
